De Muthöfe

De geschiedenis van de Muthöfe (bergboerderijen) gaat terug tot in de middeleeuwen. Het oudste grondboek van Schloss Tirol, dat ten tijde van Meinhard II werd geschreven, noemt de antieke boerderijen op de zuidkant van de gelijknamige bergtop voor het eerst in 1285. Toen al kon men de boerderijen Hochmuth, Mittermut (Wenner), Talbauer en Untermut slechts te voet of met lastdieren bereiken. De bewoners van de bergnederzetting leefden toen hoofdzakelijk van de veehouderij en zuivelproductie.
In de laatste decennia werden de Muthöfe meerdere malen gerestaureerd, waarbij de oorspronkelijke structuren zoveel mogelijk zijn behouden. Vandaag zijn de karakteristieke boerderijen onder de Mutspitze belangrijke getuigen van de agrarische cultuur en geschiedenis van het land.
Het leven van de bergboeren wordt ook vandaag nog gekenmerkt door hard werken en ontbering. Tijdens de zomermaanden wordt het hooi nog met de hand gemaaid, omdat de steile hellingen het gebruik van een maaimachine onmogelijk maken. Als bijverdienste verbouwt de bergboer verschillende soorten graan zoals rogge, gerst en boekweit, terwijl de koeien, schapen en kippen vlees, melk, wol en eieren voor het dagelijks leven leveren.
De winterdagen gebruikt de boer voor herstel van gereedschappen en de reparatie van hekken en dakspanen. Voor zichzelf en de gasten van de volgende zomer slacht de boer in de winter zijn varkens voor spek en “Kaminwurze” (koudgerookte en luchtgedroogde worsten). Van melk wordt bergkaas, van schapenvlees “Schöpsernes” (gebraden lamsvlees) en van rundvlees worden soepen, braadstuk en andere Tiroolse specialiteiten gemaakt.
Wat vroeger als huur naar de landsheer ging, wordt vandaag als culinaire specialiteit aan de bezoekers van de Muthöfe geserveerd. Hochmuther bergkaas en spek worden op de boerderij gemaakt en verkocht.
(Bron: kaart Hochmuther kabelbaan)